- چرا توی رابطه بعضی ها "همیشه" ناامن هستند؟
- چرا "خاص بودن" اینقدر کشش داره؟
- چرا "خاص بودن" اینقدر کشش داره؟ (2)
- چرا خاص بودن اینقدر کشش داره؟ (3)
- آیا خوددوستی کمکی به حل مشکلات فردی میکنه؟
- موثرترین شیوه درخواست در رابطه چگونه است؟ (1)
- موثرترین شیوه درخواست در رابطه چگونه است؟ (2)
- تا چه موقع نیاز به دریافت مشاوره دارم؟
- چرا بعضی ها تمایلی به مشاوره گرفتن ندارند؟
- چه اندازه آشنایی با روانشناسی لازم است؟
چطور یک مشاور مناسب انتخاب کنم؟
آخرین مطالب
امکانات وب
خاص ترین آدم برای شما کیه؟ تو چه حوزه ای خیلی موفقه: موسیقی، سینما، علم، نویسندگی، ورزش، ..؟
راجع به موفقیتش توی حوزه های دیگه زندگی چی فکر میکنید؟ مثلا رفتارش با خانواده اش چطوره؟ چقدر اونجا خاصه؟ چقدر تو تربیت بچه هاش موفقه؟ اگه ورزشکار خیلی مشهوریه چقدر بلده خوب حرف بزنه یا بنویسه؟ چقدر سیاست و اقتصاد میدونه؟ چقدر هنرشناسه؟ چقدر بلده با آدمهای جورواجور کار کنه؟
اگه یکی رو خیلی ستایش کنیم به نظرم یه خطری هست و اون هم اینه که موفقیتش رو توی یک حوزه به تمام جنبه های زندگیش تعمیم بدیم. این خیلی خطای رایجی هست. رییس جمهور فعلی امریکا مجری یه مسابقه تلویزیونی و تو کار ساختمان سازی بود. اکثریت تحصیلکرده های امریکا شوکه شدن وقتی مردم عادی بهش رای دادن.
اشکالی که پیش میاد اینه که فاصله کامیابی که اون آدم ازش برخورداره رو با خودمون خیلی بیش از حد تخمین میزنیم و این احساس خیلی بدی بجا میزاره. واقعیت اینه که زندگی خیلی پیچیده تر از اون هست که یه نفر - هر چقدر هم با استعداد یا باهوش – مکرر با ناکامی مواجه نشه.
اما یه شباهت اساسی تر هم در کار هست.
آیا کسی میدونه امروز صبح که از خونه میره بیرون شب سالم و زنده برمیگرده؟ آیا استثنایی در این مورد هست؟ نکته اش این نیست که آیا مثلا کسی بیماری لاعلاج میگیره یا نه، نکته ندونستن هست: صرف اینکه همه آدمها اینقدر آسیب پذیر هستن و از این آسیب پذری مطلع هستن و در نهایت هم سرنوشت همه یکی هست ما رو از خیلی جهات در موقعیت یکسان قرار میده.
یکی از دلایلی که آدمهای خاص رو خیلی ستایش میکنیم و خیلی دوست داریم مثل اونها بشیم واسه این هم هست که انگار امیدواریم اگه ما خاص بشیم اون وقت خطرات و ناکامی هایی که آدمهای عادی باهاش مواجه هستن سراغ ما نخواهد آمد.
یه جنبه دیگه هم داره این موضوع: از همین جا معلوم میشه که آدمهای خاص هم به دیگران خیلی مدیون هستن. یعنی درسته که یکی میره جلوی دوربین اما واقعیت اینه که هر موفقیتی حاصل تلاش و همکاری وخیلی چیزهایی هست که دیگران فراهم کردن تا اون موفقیت ممکن شده. این درس مغرور نشدن در صورت موفقیت هست: چیزهایی که ما دریافت کردیم نسبت به چیزهایی که به زندگی دادیم نسبتش خارج از اندازه س. احساس متناسب با واقعیت قدرشناسی هست نه تکبر. اگه کسی اینطور نشون نداد خودش رو در خطر زیادی قرار داده.
دونستن این چیزا چه تفاوتی ایجاد میکنه؟ کسی نمیتونه تصمیم بگیره که تو چه چیزی موفق و خاص بشه ولی میتونه تصمیم بگیره برای چه چیزی تلاش کنه. اگه کسی اینها رو درنظر بگیره دنبال خاص بودن تو چیزی میره که واسه شخص خودش مهمه نه واسه دیگران. خاص بودن به معنای درست: اصیل بودن. یعنی دنبال چیزی میری که انگیزه درونی براش احساس میکنی.
راجع به موفقیتش توی حوزه های دیگه زندگی چی فکر میکنید؟ مثلا رفتارش با خانواده اش چطوره؟ چقدر اونجا خاصه؟ چقدر تو تربیت بچه هاش موفقه؟ اگه ورزشکار خیلی مشهوریه چقدر بلده خوب حرف بزنه یا بنویسه؟ چقدر سیاست و اقتصاد میدونه؟ چقدر هنرشناسه؟ چقدر بلده با آدمهای جورواجور کار کنه؟
اگه یکی رو خیلی ستایش کنیم به نظرم یه خطری هست و اون هم اینه که موفقیتش رو توی یک حوزه به تمام جنبه های زندگیش تعمیم بدیم. این خیلی خطای رایجی هست. رییس جمهور فعلی امریکا مجری یه مسابقه تلویزیونی و تو کار ساختمان سازی بود. اکثریت تحصیلکرده های امریکا شوکه شدن وقتی مردم عادی بهش رای دادن.
اشکالی که پیش میاد اینه که فاصله کامیابی که اون آدم ازش برخورداره رو با خودمون خیلی بیش از حد تخمین میزنیم و این احساس خیلی بدی بجا میزاره. واقعیت اینه که زندگی خیلی پیچیده تر از اون هست که یه نفر - هر چقدر هم با استعداد یا باهوش – مکرر با ناکامی مواجه نشه.
اما یه شباهت اساسی تر هم در کار هست.
آیا کسی میدونه امروز صبح که از خونه میره بیرون شب سالم و زنده برمیگرده؟ آیا استثنایی در این مورد هست؟ نکته اش این نیست که آیا مثلا کسی بیماری لاعلاج میگیره یا نه، نکته ندونستن هست: صرف اینکه همه آدمها اینقدر آسیب پذیر هستن و از این آسیب پذری مطلع هستن و در نهایت هم سرنوشت همه یکی هست ما رو از خیلی جهات در موقعیت یکسان قرار میده.
یکی از دلایلی که آدمهای خاص رو خیلی ستایش میکنیم و خیلی دوست داریم مثل اونها بشیم واسه این هم هست که انگار امیدواریم اگه ما خاص بشیم اون وقت خطرات و ناکامی هایی که آدمهای عادی باهاش مواجه هستن سراغ ما نخواهد آمد.
یه جنبه دیگه هم داره این موضوع: از همین جا معلوم میشه که آدمهای خاص هم به دیگران خیلی مدیون هستن. یعنی درسته که یکی میره جلوی دوربین اما واقعیت اینه که هر موفقیتی حاصل تلاش و همکاری وخیلی چیزهایی هست که دیگران فراهم کردن تا اون موفقیت ممکن شده. این درس مغرور نشدن در صورت موفقیت هست: چیزهایی که ما دریافت کردیم نسبت به چیزهایی که به زندگی دادیم نسبتش خارج از اندازه س. احساس متناسب با واقعیت قدرشناسی هست نه تکبر. اگه کسی اینطور نشون نداد خودش رو در خطر زیادی قرار داده.
دونستن این چیزا چه تفاوتی ایجاد میکنه؟ کسی نمیتونه تصمیم بگیره که تو چه چیزی موفق و خاص بشه ولی میتونه تصمیم بگیره برای چه چیزی تلاش کنه. اگه کسی اینها رو درنظر بگیره دنبال خاص بودن تو چیزی میره که واسه شخص خودش مهمه نه واسه دیگران. خاص بودن به معنای درست: اصیل بودن. یعنی دنبال چیزی میری که انگیزه درونی براش احساس میکنی.
چطور یک مشاور مناسب انتخاب کنم؟...
ما را در سایت چطور یک مشاور مناسب انتخاب کنم؟ دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 96